donderdag 16 juli 2009

verhaal: De drie kleine heksjes

Tijdens de kleuter- en uitpluiskampen komt wekelijks een verteller/-ster op bezoek. Ook via de blog is er vanaf nu een wekelijkse vertelster. Idee Kidsmoni Evelyn heeft immers fantastische schrijfkriebels!

De drie kleine heksjes
Het begon allemaal op een mooie weide aan de rand van een groot bergmeer. In een verlaten marmottenhol leefden de kleine heks Bonbonbon en haar drie dochters Bloesem, Morgengloed en Hars. De drie zusjes waren alleen zo ongelofelijk klein dat ze met de kevers, bijen, hommels en vlinders konden spelen tussen de bloemen en de grassprieten. Op mooie zomerdagen wanneer de kleine heksen hun zomerse felgekleurde zijden jurken aantrokken, moest men heel goed kijken om ze nog te kunnen onderscheiden van de bonte vlinders.
Vaak gebeurde het dat de drie heksjes ritjes maakten op de rug van een zoemende bij of een brommende hommel. Ze bezochten dan met hun levende vliegtuigen de allermooiste bloesems en verzamelden net zoveel nectar en meeldraden als de vlijtige insecten. Met deze zoete snoep bereidde hun moeder dan een heerlijk avondmaal. Helemaal door het dolle heen staken ze hun spitse neuzen in de bloemenkelken en omdat ze zo petieterig klein waren, verdwenen dan niet alleen hun neuzen in de bloembladeren maar ook hun lichaampjes.
Hoewel de drie kleine heksenkinderen ongelofelijk op elkaar leken, hadden ze een zeer verschillend karakter, en vaak kon men nauwelijks geloven dat ze daadwerkelijk zusjes waren. De laatste tijd kibbelden ze vaak met elkaar, het werd dan ook stilaan eens tijd dat ze leerden op eigen benen te staan. Op een morgen, toen allen gezellig aan het ontbijten waren zei Moeder Bonbonbon dan ook: “Jullie zijn nu al meer dan 100 jaar. Tot nu toe hebben jullie alleen nog maar aan mijn rokken gehangen en van de grote wijde wereld nog niet veel gezien. Bovendien wordt het echt tijd dat jullie volwassen worden. Jullie moeten nu zelf ervaringen opdoen en zelf beslissingen nemen. Het is een oud gebruik dat alle kleine heksen voordat ze zelf een gezin stichten, moeten leren voor zichzelf te zorgen. En andere horizonten zien.”
Ze bekeek de ernstige gezichten van haar drie dochters: “ik heb jullie zoveel toverspreuken geleerd dat jullie zelf je plan kunnen trekken, ook zonder mij.” “Mogen we dan niet meer samen spelen?” vroeg Hars, de jongste van de kleine heksen. “De volgende dagen nemen jullie afscheid van jullie vrienden. Neem een knapzakje en vul het met die dingen die je nodig hebt in de toekomst. De wijde wereld verwacht jullie. Als jullie dan een tijdje onderweg zijn, wens ik dat jullie me af en toe even komen bezoeken, misschien op Moederdag of als ik jarig ben. En als jullie niet meer weten hoe het verder moet, zoek dan bij Volle Maan een heksenkring uit. Dan kunnen we elkaar ontmoeten en met elkaar praten.” Ze keek heel ernstig van de ene dochter naar de andere: “Als jullie toveren, denk er dan alsjeblief aan, dat niemand het merkt. Het zou immers wel eens kunnen gebeuren dat wanneer jullie zomaar wensen wat jullie allemaal willen, dat jullie al je vrienden verliezen. De ene wil immers dat het pijpenstelen regent terwijl de andere een straalblauwe hemel wil met zonneschijn wil. Sommigen wensen zelfs dat de bliksem inslaat bij de buren omdat ze het niet kunnen verdragen dat die gelukkig en tevreden zijn.” De drie dochters knikten instemmend en beloofden hun toverkunsten zo onopvallend mogelijk te gebruiken.

Volgende week het vervolg!

Geen opmerkingen: