woensdag 5 augustus 2009

Het nieuwe huisje

Tijdens de kleuter- en uitpluiskampen komt wekelijks een verteller/-ster op bezoek. Ook via de blog is er vanaf nu een wekelijkse vertelster. Idee Kidsmoni Evelyn heeft immers fantastische schrijfkriebels!



Wat ze in de nabije toekomst doen wilde, stond voor de kleine heks zo goed als vast. Zeker na vandaag. Alsof ze dit al jaren gepland had, antwoordde ze: “Zo’n wondermooie weide met zoveel bloemen en een beekje, waar zelfs orchideeën groeien, dat heb ik me al zolang gewenst. Ik wil jullie enorm bedanken voor jullie gastvrijheid en dat jullie zo lief voor me zijn. Ik zou hier heel graag blijven en ik zoek morgen zo snel mogelijk een huisje, een leeg muizenholletje in de buurt of zo.” Voor de hommel Stommel was het afscheid intussen zeer dichtbij. De volgende morgen vertrok ze dan ook met tranen in de ogen.

Na het ontbijt vloog Hars op de schouders van de hommel Teresa een beetje rond in de buurt om een nieuw onderdak te vinden. De kleine heks had uit voorzorg in haar rugzak een mengeling van paddenstoelensporen, stuifmeel, zaden en salie meegenomen.
Beiden vlogen vrolijk en enthousiast over het veld toen Teresa zei: “Ik ben zo blij dat je bij ons wil blijven, met jou vind ik het leven nog leuker dan voorheer. Ik zou willen dat je me voortaan ‘Resa’ noemt en misschien heb jij ook wel een naam die je leuker vindt?” “Als je dat niet te onnozel klinkt, mag je me vanaf nu ‘Alsie’ noemen, omdat mijn grootmoeder ook zo heette,” antwoordde Hars vertederd.

Toen beiden dicht in de buurt kwamen van de heksenkring, strooide Hars onopvallend de meegebrachte toverkruiden in de lucht. Ze kneep haar neus dicht en fluisterde:
Stuifmeel, zadenbol
Toon mij het muizenhol
Paddenstoelensporen, saliebrij
Maak het huisje voor me vrij!

Plotseling riep Resa uitgelaten: “Daar, kijk, Alsie, dat gat daar. Dat ziet eruit als een onbewoond muizenhol, dat moeten we even van dichterbij bekijken. En ja, werkelijk, ze vonden een muizenhol dat onlangs verlaten was en voor het heksje als op het lijf geschreven was. “Ik zal het hol een beetje moeten renoveren en dan inrichten zodat ik me er helemaal thuis voel en jullie me graag komen bezoeken.”

De volgende morgen al begon de kleine heks en haar nieuwe vriendin het achtergelaten afval uit het hol te halen en het nodige voor de inrichting te verzamelen: bladeren en zachte grassprieten voor het bed, geurende bloemblaadjes voor het hoofdkussen, watten van zaden voor het dekbed enz. Enzovoort. De muizen hadden een berg walnootschalen achtergelaten die nu goed van pas kwamen. Daarmee konden ze makkelijk een wastafeltje knutselen en watertonnen, de hazelnootjes die de muizen netjes hadden leeggegeten werden voorraadpotten voor nectar, stuifmeel, zaden en paddenstoelensporen. Tegen de avond kon men nauwelijks nog geloven dat hier ooit iemand anders gewoond had. In haar nieuwe bed droomde de kleine heks die nacht over Resa en Gabi, haar nieuwe lieve vriendinnen.

Toen Hars de volgende morgen voor de eerste maal alleen voor haar holletje ontbeet, kwamen al heel snel veel nieuwsgierigen voorbij. Ze wilden allemaal weten wie er dan wel in dat kleine muizenhol komen wonen was. Al snel wisten vele kevers, mieren, vlinders en duizendpoten dat een nieuwe, nog nooit eerder geziene veldbewoner daar was. Zo’n merkwaardig wezen, dat eruit zag als een mens, wilden alle dieren van dichtbij bekijken. Zo gebeurde het dat de muizen, hamsters, konijnen, hazen en reeën en zelfs de everzwijnen op bezoek kwamen en zich voorstelden aan het heksje.

De meeste nieuwe buren gingen na een korte gesprekje weer weg om hun dagdagelijkse taken verder te zetten. Dat bestond er voornamelijk uit lekker eten te zoeken. Enkele bezoekers geloofden echter dat dit een wonder was. Als zo’n klein mensje hier woonde, dan moest dat een bijzondere reden hebben. Ze waren ervan overtuigd dat dit kleine wezentje uit de bergen zeker wonderen kon verwezenlijken.

De hazen, reeën en everzwijnen vertelden de kleine heks dat ze niet echt in haar buurt durfden komen. Aan de rand van het bos staan vaak twee jagershutten en als ze niet oppassen, schiet de jager hen met zijn geweer neer. Vandaag was hij blijkbaar niet daar. De dieren hoopten dat de nieuwe buurvrouw een oplossing kon vinden voor dit probleem. De kleine heks bemoedigde hen en zei: “Ik zal erover nadenken. We hebben hier toch wel Vlaamse gaaien en spechten in het bos. Trouwens de andere vogels wil ik ook wel eens leren kennen. Morgen om vier uur zien we elkaar bij de drie grote kastanjebomen, dan stel ik me voor aan iedereen uit deze buurt. Misschien vinden we dan wel een oplossing voor onze problemen hier.”

’s Namiddags maakte de kleine heks nog een wandeling naar het hol van de hommels. Ze wou haar vriendin Resa vragen ze morgen naar de drie kastanjes te brengen.
Bovendien zouden zoveel mogelijk hommels nog even moeten uitvliegen om zoveel mogelijk dieren op de vergadering de dag nadien uit te nodigen. Op de terugweg naar haar nieuwe huisje was Hars echt blij dat ze zo snel een nieuw huisje had gevonden. Waarschijnlijk kon ze ook wel iets voor de dieren uit haar omgeving doen. Ze had zelfs al een piepklein idee hoe ze de bedreiging van de jagers voor de dieren kon oplossen.

Geen opmerkingen: