woensdag 19 augustus 2009

VervolgVerhaal

Tijdens de kleuter- en uitpluiskampen komt wekelijks een verteller/-ster op bezoek. Ook via de blog is er vanaf nu een wekelijkse vertelster. Idee Kidsmoni Evelyn heeft immers fantastische schrijfkriebels!

Lees hier de vorige delen.

... Alle aanwezigen waren verwonderd dat zo’n klein wezentje zulke slimme dingen kon bedenken. Hars vroeg dan één van de spechten eens krachtig SOS te trommelen zodat allen dat teken herkenden. Servaas, de grote zwarte specht met de rode vlek op zijn kop, was zo blij met de aanmoedigende woorden en het aanhoudend applaudisseren nadien dat hij spontaan een toegift speelde. Nog drie keer moest hij het noodsignaal spelen. Deze ‘taktaktak, drrrrrt drrrrrt drrrrt, taktaktak’ zal niemand ooit nog vergeten na dit ongelofelijk concert.
De kleine heks legde verder uit wat er moest gebeuren bij dit signaal: “Ik zal dan met een hommel zo snel mogelijk naar de jager vliegen en hem een bijzonder poeder op de neus strooien zodat hij zo hard gaat niezen dat hij niet meer schieten kan en hij geen zin meer heeft in jagen.” Ze zweeg even en ging dan verder met het volgende thema: “Ik heb uit de bergen overigens zeldzame kruiden en stuifmeel meegebracht die helpen bij ziekte en verwondingen. Meld het alsjeblief als je hulp nodig hebt. Ik woon heel dichtbij de familie Corvina. Als jullie heel erg ziek zijn en het teveel krachten kost naar me toe te komen, dan zal mijn vriendin Teresa mij naar jullie brengen.”
Allen waren zeer vertederd door deze woorden. Een beetje later vloog Teresa, Hars op de rug, nog even over de menigte om afscheid te nemen. “Alsie,” vroeg Teresa, “heb jij werkelijk zo’n poeder dat ervoor zorgt dat de jager niezen moet en dat hij dan niet meer schieten kan?” “Goed dat je me daaraan herinnert. Ik prepareer vandaag nog een paar zakjes met het juiste stuifmeelmengsel zodat ook enkele van jullie het altijd bij jullie hebben. Spijtig genoeg is er niet meer zoveel van het poeder over. Ik moet binnenkort nieuwe meeldraden verzamelen zodat we in noodgeval genoeg hebben. Daarbij kan je me zeker helpen. Bovendien zijn het meeldraden uit de bergen. Het kan zijn dat die hier niet altijd goed werken. Dat zien we dan wel.”
Hars rende door haar huisje en gaf Teresa na een tijdje zoeken twee zakjes uit zijde die ze met het meeldradenmengsel had gevuld. “Eentje is voor jou en eentje is voor Gabi. Als er echt een noodgeval is, dan zul je die zeker goed kunnen gebruiken. Ik heb natuurlijk ook steeds een zakje bij me.” Ze namen afscheid van elkaar. Tot diep in de nacht was ons kleine heksje in de weer met haar huisje in orde te brengen en waterdicht te maken. Je wist immer nooit...
Als Hars met alles klaar was, ging ze voor haar deurtje zitten en keek tevreden naar de sterrenhemel. Ze dacht aan bergkabouter Aldwin. En of hij ze een beetje zou missen. Zachtjes zong ze een lied dat ze lang geleden op school had geleerd:
Zomerbriesjes in mijn haren
En blosjes op mijn bolle wangen
Ik voel me ozo vrij, de sterren zo dichtbij
En wens allen een goeie nacht en hop,
Een kus van mij!
Een paar gloeiwormen kwamen nieuwsgierig dichterbij en de sprinkhanen in de buurt hadden deze melodie precies al eens eerder gehoord want ze begeleidden Hars, alsof ze al jaren samen musiceerden.

Geen opmerkingen: